Yurdagül Tabakcı

Erken çocukluk dönemi, bireyin tüm yaşamına yön verecek temel duygusal ve psikolojik yapıların şekillendiği bir evredir. Bu süreçte çocuk kendine, çevresine ve dünyaya dair ilk inançlarını oluşturur. Özellikle 1–3 yaş döneminde çocuklar “Ben kimim?” ve “Neleri yapabilirim?” sorularına ilk yanıtlarını verirler.

Bebeklik döneminde temelleri atılamayan “güven duygusu”, bireyin tüm yaşamını şekillendirir. “Dünya güvenlidir” algısının yerini, kronik bir belirsizlik ve tehdit algısı aldığında yaşam, kusurlu bir temel üzerine inşa edilir.

İnsan gelişimi, erken dönem yaşantıların şekillendirdiği çok katmanlı bir yapılanma sürecidir. Bu yapılanmanın temelinde, yaşamın ilk yılında filizlenmeye başlayan “temel güven” duygusu yer alır. Bebek, henüz dilsel ve bilişsel kapasitesi gelişmemişken bakım verenle kurduğu etkileşimler aracılığıyla çevresinin öngörülebilirliğini, kendi ihtiyaçlarının karşılanabilirliğini ve ilişkinin sürekliliğini deneyimler. Bu erken deneyimler, bireyin hem kendilik algısının hem de diğer insanlara yönelik...